Anatomi - Mide baypası, laparoskopik

Morbid obezite, ilişkili komorbiditeleri ile birlikte, özellikle Batı dünyasında olmak üzere dünya genelinde artan bir insidans ve prevalans göstermektedir. WHO verilerine göre 600 milyon insan obezdir (BMI > 30 kg/m2).

Obezite ve metabolik cerrahi girişimler, yüksek veri kalitesiyle kanıtlanmış olarak, morbid obezitenin en etkili ve en kalıcı tedavi yöntemleridir ve konservatif multimodal tedavilere üstündür.

Uzun süreli bir kilo kaybının yanı sıra, obezite ile ilişkili tip 2 diabetes mellitus, arteriyel hipertansiyon, lipid metabolizması bozuklukları ve uyku apnesi sendromu gibi eşlik eden hastalıklar da başarıyla tedavi edilebilir.

Bariatrik cerrahinin yaygınlığı ve kabulü son 20 yılda dünya genelinde büyük ölçüde artmıştır (2003 yaklaşık 150.000; 2013 470.000 girişim).

Bir bariatrik girişimin başarısı, başarılı bir kilo kaybı ve ilişkili morbiditeler üzerindeki olumlu etki temel alınarak değerlendirilir.

Roux-en-Y mide baypası (RYGB), bariatrik girişimlerin altın standardıdır ve yaklaşık %45'lik bir paya sahiptir.

Cerrahi girişimlerin sonuçları, enterohumoral eksende metabolik etkilere sahip çok sayıda karmaşık değişiklik aracılığıyla kilo kaybının çok ötesine geçer.

“Metabolik cerrahi” şeklindeki yeni kavramla genişletilmiş endikasyon tanımlanmaktadır. Bariatrik cerrahinin metabolik sendromun yönetiminde giderek artan bir öneme kavuşacağı beklenmektedir.

Tip II diabetes mellitusu olan birçok hasta, anlamlı bir kilo kaybı gerçekleşmeden çok önce, ameliyattan yalnızca birkaç gün sonra hastalığın tam remisyonunu gösterir. Günümüzde “metabolik cerrahi”nin normal ve hafif kilolu diyabetiklerde de uygulanması tartışılmaktadır.

Başlangıçta yüksek riskli cerrahi olarak değerlendirilen yöntemler, laparoskopik cerrahi tekniklerin devreye girmesiyle günümüzde yönetilebilir bir komplikasyon riskiyle uygulanabilmektedir.

Bariyatrik-metabolik ameliyatlar Alman sağlık sigortalarının standart hizmet kataloğunda yer almamaktadır. Bu nedenle böyle bir ameliyatın yapılabilmesi için her hasta için bireysel bir başvuru süreci başlatılmalıdır.

Kısıtlama (restriksiyon) ve malabsorpsiyon her ne kadar başarılı bir tedavinin ön koşulları olsa da, iyileşen diyabetik metabolik durum için hormonal ve nöronal etki mekanizmaları belirleyici görünmektedir.

Açlık ve tokluk ile metabolizma ve enerji dengesinin karmaşık etkileşimi, ameliyat aracılığıyla özgül bir değişikliğe uğrar.

Kısıtlama ve malabsorpsiyonun yanı sıra, mide baypası sonrası değişen gastrointestinal anatomi nedeniyle, örneğin gastrointestinal hormon sekresyonu, nöroendokrin sinyal iletimi ve intestinal mikrobiyom gibi çok yönlü fizyolojik değişiklikler meydana gelir.

Baypas prosedürleri sonrası hastalar, tamamen kısıtlayıcı prosedürlere (mide bandı) kıyasla, erken tokluk hissinin ötesinde azalmış bir açlık hissine ulaşır. Ghrelin üretiminin ana bölgesi olan mide fundusunu devre dışı bırakan tüm prosedürler, kalıcı olarak belirgin şekilde azalmış bir açlık hissi oluşturur.

Ayrıca, duodenal reseptörlerin ve proksimal bağırsak bölümlerinin besin geçişinden çıkarılması ile besinin distal bağırsak bölümlerine hızlı ulaşması sayesinde, enterohormonal sekresyon uyarılır ve glukoz metabolizması iyileşir.

Ameliyat sonrası hastaların %80'inden fazlası insulin tedavisini veya oral ilaçlarını bırakabilir.